هومر در اوديسه مى گويد: «خدايان انسان ها را به تيره روزى

مى كشانند تا نسل هاى آينده چيزى براى سرودن داشته باشند.»

مالارمه همان را كه هومر گفته است با زيبايى كمترى تكرار مى كند:

«جهان براى اين پديد آمده است تا به كتابى زيبا منجر شود.»

انديشه همان است، اين انديشه كه ما براى هنر پديد آمده ايم،

براى خاطره شدن، براى شعر شدن.