آن كس كه مى گذارد راه و رسم جهان، راه و رسم زندگى اش

را برايش معين كند، نيازى به استفاده از هيچ يك از قوايش،

جز قوه ی تقليد ميمون وار، ندارد. اما آن كس كه خودش راه و

رسم زندگى اش را بر مى گزيند، همه ی قوايش را به كار مى گيرد.

با پرورش دادن آن چه در انسان ها يگانه و مخصوص به خودشان

است، و با ميدان دادن به آن هاست كه انسان ها مى توانند

موجوداتى شريف و زيبا شوند، نه با هر چه رقيق تر كردن اين

خصوصيات تا همه مثل هم شوند.